WE'VE GOT THE POWER

Love is great, don't be afraid
Be yourself, don't hesitate

Als winnaar van de Canal Parade 2017 mogen Dolly Bellefleur & Friends natuurlijk niet ontbreken. Met onze boot vragen wij aandacht voor het toenemende geweld tegen LHBTI's. Zo werden recent homosexuele liefdeskoppels in elkaar geslagen omdat ze hand in hand liepen en werden abri's vernield omdat daarin foto's waren te zien van kussende mannen. Gewapend met roze driehoeken en een eigen Pride anthem getiteld We've got the power spring ik met maar liefst honderd Dolly look-a-likes op de bres voor de liefde. Homo, hetero, lesbisch, transgender of (b)i? Super Dolly & her Love Heroes will set you free! De laatstgenoemde vormen een bonte en diverse mix. Van kinderen die opgroeiden met de Pride, een trotse moeder in de negentig tot zowel gay als straight koppels die door mij in de echt verbonden zijn.
In de aanloop naar de Canal Parade zijn een aantal van deze kleurrijke deelnemers geportretteerd door Marike de Meij. Het Pride-thema 'Heroes' inspireerde de fotografe om haar supermodels uit te dagen op zoek te gaan naar de held in zichzelf. Ze geven zich bloot in 'The Hero in Me', een serie krachtige portretten en verhalen.

Vertrouwen in de liefde

Hugo: ‘Door een aantal gebeurtenissen in mijn leven ben ik mijzelf verloren. Het was heel moeilijk om mijzelf terug te vinden en dus leefde ik er aardig op los. Het vertrouwen in de liefde was ik dan ook helemaal kwijt. Door de steun van drie onvoorwaardelijke vrienden ben ik staande gebleven. Op het moment dat ik mijn huidige vrouw leerde kennen is het alleen maar beter geworden. Helaas ben ik door een routine operatie langdurig opgenomen geweest in het ziekenhuis, waardoor ik mijn zelfvertrouwen opnieuw verloor. Toch is het mij gelukt, om na de vele operaties aan mijn slokdarm en een aantal keren de dood onder ogen te hebben gezien, weer de kracht te krijgen om te willen blijven leven.
Door de steun van Desiree heb ik de kracht gekregen om te vechten voor mijn leven. Het gemis van mijn drie dochters heeft mij veel verdriet gedaan. Mijn vrouw Desiree heeft er voor gezorgd dat er weer contact is met hen. Dat mede hierdoor mijn drie dochters en hun partners aanwezig waren tijdens ons huwelijk in april dit jaar geeft mij een trots gevoel en ik ben trots op mijn lieve vrouw.’

 

Flink meisje

Leontine: ‘Ik stond midden in het leven, wat groots en meeslepend moest zijn in mijn ogen, maar toen ik in 2005 borstkanker kreeg stond dat hele leven volledig op de kop. Al mijn plannen, dromen van een gezin en leuk werk vielen in duigen. De fundering werd onder mij weg geslagen, zo voelde dat. Ik raakte mijn baan kwijt en vertrouwen in mijn lijf.
Los daarvan voelde ik mij fysiek slecht en had enorme last van alle bijwerkingen van nabehandelingen om de kans op terugkomen van de kanker uit te sluiten. Er waren momenten dat ik het licht aan het einde van de tunnel niet meer zag. Heb veel support van mijn man Jacques gehad, maar ik moest wel zelf die nieuwe weg in slaan en de ‘verliezen’ verwerken. Deels was het ook zijn verlies natuurlijk. Ook hij kreeg geen gezin en een andere vrouw terug die vele malen minder dynamisch was dan er voor.
Na ruim 10 jaar kan ik zeggen dat ik door deze gedwongen veranderingen mijn leven weer heel prettig op de rit heb zowel privé als zakelijk. De stekker er uit als het niet meer gaat en ook door een beetje mijn tekortkomingen te accepteren. Ik moest altijd een flink meisje zijn, zo was mij dat geleerd door mijn vader. Ik durf nu mijn kwetsbare kant veel meer te laten zien en daar ben ik trots op!’

Wat is normaal?

Dick: ‘Wat is normaal? Zo lang ik me kan herinneren, zelfs al aan het begin van de lagere school, wist ik dat ik op mannen val, ik vond dat heel normaal. Later realiseerde ik me dat ik niet tot de grote gemene deler hoorde, wat betreft seksuele voorkeur. Toch wist ik en voelde ik toen ook al dat het niet anders had kunnen zijn. Het heeft me gevormd door naar iedereen te kijken en proberen te zien wat zijn of haar ‘normaal’ is. Het heeft me geleerd te luisteren naar mijn vrienden en familie, ook als ze niets zeggen. Het heeft me keuzes doen maken voor vrienden waar ik waanzinnig trots op ben. Het heeft me ook belemmerd en dat vind ik jammer, maar het heeft me uiteindelijk meer gegeven. Ik zie inmiddels dat de grote gemene deler niet bestaat en dat iedereen van mijn vrienden en familie zijn eigen ‘normaal’ heeft, met een eigen verhaal dat ik probeer te begrijpen en te voelen. Dat vind ik misschien wel ‘The Hero in Me’, ook al lukt het me niet altijd. Ik hou van dit leven, met mijn lieve man Rik, dochter Jules en mijn dierbare familie en vrienden. Om dat te hebben daarop ben ik vooral trots!’

Mijn mannen uit Amsterdam

Dees: ‘Ik ben onvoorwaardelijk trots op mijn kinderen Victorine en Philip en op mijn kersverse echtgenoot Hugo. Het plotseling overlijden van mijn zoontje Thomas, acht dagen na zijn geboorte, en de onverwachte scheiding met de vader van mijn kinderen hebben een groot gat in mijn leven geslagen. Toch is het mij gelukt mijn kinderen een goede jeugd te geven. Zo zegt mijn dochter: “Mam ik heb een hele mooie en fijne jeugd gehad.” Mijn zoon zei toen hij 16 jaar oud was: “ Ik heb de sterkste moeder van de wereld.” Dat geeft een gevoel van trots. Heel veel trots. Jaren geleden heb ik de eerste van de vele mannen uit Amsterdam, zoals ik ze altijd noem, ontmoet. Mijn mannen uit Amsterdam hebben mij terzijde gestaan met het verwerken van het overlijden van mijn levenspartner Victor. Door er altijd te zijn, in welke vorm dan ook, met vakanties, etentjes en feesten, gaven zij mij de kracht om toch opnieuw door te gaan. Ik ben trots op mijn Amsterdamse mannen. Trots op mijzelf, dat ik weer lief durf te hebben, vrolijk te zijn en vooral te genieten van het leven. De dag dat ik Hugo heb leren kennen heb ik tegen hem gezegd: ”Heb mijn kinderen en mijn mannen lief! Anders kom je er niet in!!” Sinds 14 april 2018 ben ik met Hugo getrouwd. Ik bedoel maar, hoe trots kan je zijn! Ik vind deze foto allemachtig prachtig krachtig! Ik ben er trots op!’

Supertrots

In 2014 gaven 1 miljoen Nederlanders van boven de 12 aan een depressie te hebben of te hebben gehad. Bij 25% van deze mensen ging het om een bipolaire stoornis, waarvan 35.000 in behandeling. Ik ben één van deze manisch-depressieve mensen. In een manie voel ik me een super Hero, een homo-held. Tijdens de terug komende depressies, sluit ik me vaak af, voel me een loser, een status die de omgeving niet altijd merkt of weet. Waren Antonie Kamerling, Ronald Giphart en één van m’n beste vriendinnen, losers? Of toch heroes? Ik zou graag afgelopen januari met ze naar Den Bosch zijn gegaan, naar het Blue Monday Depressiegala. Ik heb ook vol respect en bewondering het boek van de trotse Isa Hoes gelezen.
Ik ben ook trots, dat ik toch verantwoord leef en werk. Mijn werk waar ik heel veel energie uit haal. Met een gezonde dosis humor naar het Depressie bal ga, als superman of met het lied van Brigitte Kaandorp in m’n hoofd: IK HEB EEN HEEL ZWAAR LEVEN, MOEILIJK, MOEILIJK, MOEILIJK.
Ik ben dus trots, trots dat ik leef, leef met lieve familie en vrienden die me altijd willen helpen, alle begrip hebben maar nooit zullen voelen wat ik voel.
Zelfs degenen in m’n omgeving die wel tot de 35.000 club behoren maken niet precies mee wat ik mee maak. De stoornis uit zich verschillend per individu.
Dus moet je het uiteindelijk alleen doen en er ook alles ‘aan’ doen. Dat doe ik al lang en dat maakt me …TROTS!

Risicovol

Katja: ‘Ik ben de moeder van Alex en 78 jaar. Naast de zorg voor mijn man en gezin heb ik jaren als hoofdverpleegkundige gewerkt in een bejaardentehuis in Bussum. Ik geniet nog zoveel mogelijk van de kleine dingen in het leven en heb ondanks een visuele beperking na mijn pensioen leren schilderen. De held in mezelf is dat ik vorig jaar heb besloten een zware risicovolle operatie te ondergaan aan een aneurysma in mijn buik, waarna ik op de OK en Intensive Care afdeling heb gelegen van het ziekenhuis waar mijn zoon Alex werkt. Na deze operatie ben ik zo snel hersteld dat ik 6 weken later alsnog mee kon varen met de Canal Parade, een onvergetelijke ervaring! Dit jaar verheug ik me erop om in goede gezondheid weer mee te mogen varen.’

Bette Midler

Antoine: ‘Ik ben vorig jaar november 50 jaar geworden en heb dit met mijn beste vrienden in New York gevierd met een aantal verrassingen. We gingen per stretched limo in onze prijswinnende Dolly Bellefleur outfits naar de musical ‘Hello Dolly’ op Broadway met Bette Midler, die me na afloop zelfs een hand gaf. De held in mezelf is dat ik mensen kan verbinden en motiveren om gezamenlijk tot een gemeenschappelijk doel te komen zoals ik doe in mijn werk als management consultant of in mijn vrijwilligerswerk voor dierenbelangenorganisatie Amivedi, maar ook als medeorganisator van onze Canal Parade boot waarmee we vorig jaar de eerste prijs hebben gewonnen met het thema ‘We Are Family’. Ik ben er trots op dat ik dit jaar weer met mijn man Alex, mijn moeder Ans en mijn liefste vrienden op een fantastische boot samen met Dolly Bellefleur en Riet (93) de oudste deelnemer van de Canal Parade mee mag varen!’

Liefde van mijn leven

Ellen: ‘The Hero in Me vindt het misschien lastig om het toe te geven aan zichzelf en de buitenwereld, maar is uiteindelijk best trots op zichzelf. Ik voel alsof ik uit het leven haal wat erin zit. De talenten die ik heb, benut ik, vanuit een nieuwsgierigheid enthousiasme om mij continue te blijven ontwikkelen. Ik ben trots op wat ik heb bereikt, maar vooral hoe ik het heb bereikt. Jezelf durven uitdagen om nieuwe dingen van jezelf te ontdekken, maar ook discipline om moeilijke dingen aan te gaan en af te maken. Zo ben ik op de basisschool gediagnosticeerd met dyslexie. Vervolgens ben ik vanuit een advies op de middelbare school met mavo/havo uiteindelijk cum laude afgestuurd aan de universiteit en heb ik twee keer in het buitenland gestudeerd. Ik werk nu met heel veel plezier en voldoening bij een top Consultancy bureau. Gek om dit alles zo te zeggen en het klinkt misschien ook pocherig. Maar uiteindelijk ben ik er ook wel trots op, omdat ik mijzelf hierbij een aantal keren overwonnen heb. Is dit misschien wel The Hero in Me die ondanks die lichte schaamte toch voor mijn persoonlijke overwinningen durft te gaan staan?
In the end zijn het vooral je vriendschappen en de diepe verbinding met mensen die het verschil maken en waar je het voor doet. Zo heb ik de liefde van mijn leven gevonden en hebben we sinds 8 maanden onze zoon Flip. Een grote stap die niet vanzelfsprekend is als je met twee vrouwen bent. En daarom ben ik des te trotser dat het allemaal zo gelukt is.’

Schroom overwonnen

Alex: ‘Dit jaar ben ik 50 jaar geworden. Ik ben sinds 2000 als IC-verpleegkundige en leidinggevende werkzaam in VU Medisch Centrum op de Intensive Care en OK. Ik raak hier elke dag weer geïnspireerd door wat ik voor patiënten en medewerkers kan betekenen. Ik realiseer me hoe belangrijk je gezondheid is om te kunnen genieten van het leven. De held in mezelf is dat ik durf te dromen en er vervolgens helemaal voor kan gaan om mijn dromen te realiseren. Zoals bijvoorbeeld in 2015 toen ik na een zware blessure met veel support van vrienden de New York Marathon toch heb kunnen uitlopen. Door mijn partner Antoine heb ik jaren geleden mijn schroom overwonnen om mee te doen met de Canal Parade. Ik geniet elke keer weer van dit prachtige feest en het voorrecht om in alle vrijheid met een fantastische groep vrienden, waaronder dit jaar ook weer mijn moeder, mee te mogen varen en trots te mogen zijn op wie ik ben’.

 

In jezelf blijven geloven

Lysandro: ‘Van een gewone kantoorbaan op Curaçao tot eigenaar van een haarsalon in Amsterdam. Toen ik op mijn 22ste besloot om naar Nederland te komen om kapper te worden had ik nooit kunnen denken dat ik ooit mijn eigen salon zou hebben. Doordat ik in mijzelf bleef geloven, steeds beter werd, altijd ben blijven leren en door hard te werken is het mij gelukt’.

De ware held

Carl: ‘De held in mij is geen vliegende spierbundel met een capeje. Niet een man van bravoure zonder angsten. Hoewel ik een enorme euforie kan beleven als ik, om eens wat te noemen, op mijn moutainbike onstuimig over een bospad naar beneden raas. Nee, de ware held is een klein jongetje in mij, dat wars van logica of ervaringen uit het verleden, onbevangen op zijn gevoel durft te vertrouwen’.

Trots op mijn zoon

Ans: ‘Ik ben dit jaar 75 jaar geworden. Een feestelijke dag, hoewel ik nog erg moet wennen aan mijn leven alleen. Mijn man Piet is vorig jaar overleden na een lang ziekbed. Ik probeer mijn leven weer wat invulling te geven door samen met mijn familie, huisdieren en een paar buurvrouwen wat te ondernemen. Maar ook door mezelf te ontwikkelen met o.a. een computercursus. De held in mezelf is dat ik ondanks alle tegenslagen in mijn leven er toch steeds weer een positieve draai aan weet te geven. Ik geniet van mijn hobby’s zoals lezen en breien. Want breien kan ik als de beste! Ik brei werkelijk van alles. Van heerlijke wintertruien, een kerstboom vol Noorse kerstballen tot zelfs een gebreide platenspeler. Om maar een paar voorbeelden te noemen. Mijn zoon Antoine heeft me uitgenodigd om net als vorig jaar weer mee te varen. Dat vind ik erg gezellig, want ik ben trots op hem en ik geniet er enorm van om samen met hem en zijn man Alex deze dag te beleven’.